Mediterranean Food  
   

Από μικρό παιδί θυμάμαι τον πατέρα μου να αναφέρεται στην αξία της σωστής διατροφής και να με παροτρύνει να ακολουθώ τις δικές του διατροφικές συνήθειες προκειμένου, όπως έλεγε, να κάνω από μικρός ότι μπορώ για να γλιτώσω τα φάρμακα μεγάλος. Επίσης, τον θυμάμαι να «μην μετράει τα βήματά του» και να διατρέφεται κυρίως με όσπρια, λαχανικά, χόρτα, ψωμί, άσπρο κρέας κι ελάχιστο κόκκινο, ψάρια, πολύ ωμό ελαιόλαδο, λίγο τυρί ή γιαούρτι ή γάλα, ζυμαρικά (που φτιάχνονταν σε εργαστήριο της κοντινής στο χωριό μου μεγαλόπολης από φρέσκα παραδοσιακά υλικά του χωριού μου), μέλι, σπάνια ζάχαρη ή γλυκά καθώς και να καταναλώνει ένα ποτηράκι κρασιού μεσημέρι-βράδυ. Για εκείνον  που είχε γεννηθεί και ζήσει σε ένα φτωχό ημιορεινό χωριό της Αρκαδίας, που είχε γνωρίσει την Κατοχή και τον Εμφύλιο, που η γνώση δεν προερχόταν από το διάβασμα ή τις σπουδές αλλά από την εμπειρία της ζωής, τη μελέτη του εαυτού του και των γύρω του κι από τις «παρακαταθήκες» που του άφησαν οι πρόγονοί του, σωστή διατροφή ήταν αυτή που ήταν εστιασμένη στην κατανάλωση προϊόντων της μάνας γης, προϊόντων ελάχιστα ή με φυσικό τρόπο επεξεργασμένα, προϊόντων που παράγονταν χωρίς λιπάσματα ή άλλα χημικά μέσα.

Δεν μπορώ να πω ότι όλα αυτά τότε μου έλεγαν κάτι το ιδιαίτερο. Ζώντας σε μεγαλουπόλεις, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ακολουθώντας έναν τρόπο ζωής βασισμένο στην πολύωρη εργασιακή απασχόληση, όπως χιλιάδες άλλοι, το τι έτρωγα ήταν το τελευταίο που με απασχολούσε. Εθισμένος στις εύκολες άκοπες εύγευστες λύσεις, με τα πολλά λιπαρά και την ωραία εμφάνιση, που με ένα μόνο τηλεφώνημα «κατέφθαναν» στο γραφείο ή στο σπίτι βυθίστηκα στην απόλαυση και στα κιλά που σιγά σιγά έρχονταν και αυτά μαζί με τα πρώτα ψιλο προβληματάκια υγείας.

Ώσπου παντρεύτηκα κι ένοιωσα την ευθύνη, την ανησυχία και την έννοια του γονιού για τα παιδιά του. Οι πληροφορίες περί διατροφικών σκανδάλων, για τις «τρελές» αγελάδες, για τις διοξίνες στα κοτόπουλα, για τα φυτοφάρμακα στα φρέσκα λαχανικά ή για τα μεταλλαγμένα προϊόντα που έφθαναν μεν στο μικρόκοσμό μου αλλά ποτέ δεν με προβλημάτιζαν πραγματικά, άρχισαν να μου γίνονται έμμονη ιδέα.  Άρχισε να με καταλαμβάνει ένα αίσθημα διατροφικής ανασφάλειας αντιλαμβανόμενος  τη μηδενική διατροφική αξία των τροφών που κατανάλωνα μέχρι τότε αλλά και τη γενικότερη τάση διατροφικού μηδενισμού κι ισοπέδωσης που χαρακτηρίζει την εποχή μας.  

Θυμήθηκα τα λόγια του πατέρα μου, ο οποίος όντας εν ζωή και πλήρους υγείας άρχισε να αποτελεί, τελικά, για μένα και την οικογένειά μου, παράδειγμα προς μίμηση όσον αφορά στα «εισερχόμενα» από το στόμα, όπως συνηθίζει να λέει. Υιοθετήσαμε σταδιακά αυτές τις διατροφικές συνήθειες που προσιδιάζουν στη λεγόμενη μεσογειακή διατροφή. Για την κάλυψη των οικογενειακών μου διατροφικών αναγκών άρχισα να το ψάχνω το πράγμα συστηματικά κι επισταμένα προσπαθώντας να εντοπίσω τα ποιοτικότερα παραδοσιακά προϊόντα οπουδήποτε στη χώρα με έβγαζε ο δρόμος. Σιγά σιγά αυτό το ψάξιμο έγινε μεράκι κι όσο η γνώση μου για τα προϊόντα άρχισε να γίνεται πιο βαθιά κι η επαφή μου με παραγωγούς πιο εξειδικευμένη κι ουσιαστική, τόσο η αναζήτησή τους έγινε πάθος που δε λογαριάζει κόπο, χρόνο και χρήμα.

Αυτό το μεράκι, αυτό το πάθος, αυτή η πίστη στην αξία της διατροφής με ώθησαν να δημιουργήσω αυτή την εταιρεία που φιλοδοξώ να αποτελέσει έναν πολυχώρο που από τη μια θα σας φέρει πιο κοντά στην ενημέρωση και στην πληροφορία κι από την άλλη θα σας παρέχει τη δυνατότητα προμήθειας μοναδικών προϊόντων.   

Με εκτίμηση
Γιώργος Μπίτσικας